Een doekje voor het bloeden (figuurlijk)

U herinnert zich misschien nog deze schone foto?

Een jammerlijk gevolg van de ochtend waarop ik aan de Gilbert vroeg: "Is het eigenlijk nog glad buiten?".
Dat de mens zijn "nee" nadien serieus in twijfel werd getrokken, lijkt mij nogal logisch.
Ik ben nadien drie dagen niet kunnen gaan werken, omdat ik gewoon niet fatsoenlijk kon praten.
Ah nee: mijn mond zag er immers zo uit:
( gevoelige zieltjes scrollen nu omlaag met hun ogen dicht)

En hoe vriendelijk sommigen ook waren: het verschil met vroeger viel wél op:

 Maar kijk: een dikke maand later kon ik na twee uur quality time met de tandarts weer lachen!

Enfin, ik kon wel lachen, maar niet altijd.
Het heeft immers redelijk wat geijzeld de laatste tijd en de Sanseveria is blijkbaar nogal vatbaar voor trauma's.
De eerste keer dat ik in de vrieskou terug mijn fiets nam, moest ik het werk bellen dat ik te laat zou zijn.
Mijn lijf blokkeerde immers bij 17 km/u en ik reed al remmend de brug af.
Bovendien waren al mijn spieren volledig verkrampt van de schrik.
Toen ik aankwam en een collega mij complimenteerde omdat ik toch met de fiets was gekomen, barstte ik in tranen uit.
Yep: heel professioneel, al een geluk dat mijn leerlingen graag knuffelen.

Ik kan u zeggen: dat was kak.
En misschien is dat niet proper verwoord, maar op mijn blog mag ik dat!
Het feit dat ik niet meer kon genieten van het fietsen, dat ik er zelfs tegen op zag: ik vond dat verschrikkelijk!

Ik zocht en vond een oplossing: een fietshelm.
Ja, ik weet dat het niets helpt bij vallen op uw tanden, maar een mens moet toch iets proberen, nietwaar?.
De reacties waren nogal uiteenlopend, gaande van 'een voorbeeld voor alleman' tot 'en waar is uw paard?', maar foert: ik voelde mij een pak geruster én ik had warme oren.

Ondertussen zet ik hem niet meer elke dag op, enkel als het gevroren heeft.
Maar de helm en ik: wij zijn maten.
Volgende week pak ik hem mee uit skiën!
Hij weet nog wel niet dat ik hoogtevrees heb.

Fair wear friday: de pas geshopte editie

 De zoon is dan wel schattig, maar ik wil af en toe ook een blik in mijn kleerkast werpen.
Op de foto ziet u een volledig eerlijke outfit die mij in totaal de volle15€ heeft gekost.
Ja: 15€, ik vind het trouwens extra plezant om dat erbij te vermelden.
Want zeg nu zelf: wat is er fijner dan mooie  kleren kopen voor geen geld?
Jep: mooie tweedehands kleren kopen voor geen geld!

Het truitje komt van bij Think Twice, hier al meermaals vermeld als één van mijn favoriete winkels. Ik kocht het tijdens de solden voor de volle 4€.

Het rokje is eigenlijk een kleedje, gekocht op de tweedehandsbeurs in het jeugdhuis, waar ze geregeld zo'n beurs houden. Hoera!
Nog hoera: ik betaalde er 4€ voor én kreeg al superveel complimenten.

De laarzen zijn misschien iets minder goed zichtbaar op de foto, maar ze krijgen nog wel eens de aandacht die ze verdienden. Ik vond ze op diezelfde beurs. Echt: topdag!
Goedgekeurd door mijn persoonlijke podoloog & schoon: kan het nog beter?
Ja dat kan: ik betaalde er 7€ voor.

Ondertussen kan u ook zien dat mijn gebit weer volledig is. Ik kan u zeggen dat ik daar zeer gelukkig mee ben en ook plan om dat zo te houden, maar hierover morgen meer!
(Wat? Morgen? Ja: morgen, die blogfrequentie mag terug omhoog, vindt u niet?)

Waar ik ook zeer gelukkig mee ben, is het Fair Fashion Fest in Gent op 1 maart. Een blik op het programma doet mij wel vermoeden dat het gerust twee dagen zou mogen duren, maar kom, ik hou wel van een uitdaging op z'n tijd!

Een Philleke voor de verstokte vleeseter

Fair wear friday: de zoon editie

Voor het kroost probeer ik ook op hun kleding te letten.
We zijn niet vies van tweedehands, ik steek, met wisselend succes, al eens iets zelf in elkaar
en ik probeer zo veel mogelijk ecologisch en/of eerlijk te kopen.
Maar het moet nog altijd schoon zijn: ik moet immers naar mijn kinders kijken.
Vrolijke en drukke prints zijn af en toe tof, maar het liefst zie ik simpele basics.
Bij deze presenteer ik u: de zoon!

De jas en de broek komen van bij Popupshop. Schoon, eerlijk en biologisch: ik ben daar zot van! Je vindt hun kleding in verschillende webwinkels terug, maar die hebben nooit alles (lees: datgene wat ik wil).
De schoenen zijn van Rondinella en gaan al mee sinds september: ze hadden er ondertussen slechter kunnen uitzien.

De trui is ook van Popupshop.
Ja, ik zie dat echt héél graag. De zoon trouwens ook.

Het T-shirt is van Lion of Leisure: ecologisch, eerlijk én plaatselijk.
Ik hoop stiekem dat ze hun lijn nog gaan utbreiden, dat zou ten huize Sanseveria érg geapprecieerd worden.

Denk nu wel niet dat alle kleren in hun kast zo eerlijk zijn: af en toe koen er ook dingen uit de h&m, maar dan enkel de conscious collectie.
En nu Bel & Bo en JBC lid worden van de Fair wear Foudation, kan ik daar ook met een gerust hart gaan winkelen (enkel nog meer biokatoen in de collectie graag!)

2014 langs de imperfecte kant

 U had het nog tegoed: de foto's van 2014 die net dat tikkeltje realistischer zijn maar daarom niet minder plezant.
Veel plezier ermee!

De dochter poseert graag en enthousiast.
Dat ziet er dan zo uit.

Al vindt niet iedereen dat altijd grappig...

Hoewel hijzelf ook een stukske kan poseren.

 

In Noorwegen worden wegenwerken persoonlijk aangegeven.

En nadien begeleiden ze je er zelfs langs! Lachen!

Op het plaatselijke festival liep deze kerel rond voor  de toog waar wij hielpen. U mag drie keer raden wat hij onder die badjas droeg en hoe vaak hij open ging.

Het antwoord is: niets en te veel!

 

Leve knutselmomenten!
Een kartonnen bekertje, wat plastic en iedereen was gelukkig (de mens zelf én zijn omgeving!)
Ik heb dat trouwens enkel geknutseld, het aandoen was voor zijn rekening!

 

Ik heb toffe vriendinnekes die zich af en toe graag verkleden.

Hoera!
 

In de put ziet u lekstok liggen, onze dode kip.
De bomma had hem begraven want ze had hem zien liggen in een emmer.

Een emmer waar wij hem in hadden gelegd, want de kinders wilden hem mee kunnen begraven.

Bottom line: bomma heeft haar schup terug kunnen pakken en de kinders hebben afscheid kunnen nemen van hun kip.

De dochter erfde barbies voor haar verjaardag.
Wij hielden er een aankleedwedstrijd mee.

Soms ben ik helemaal klaar met de strijk.
Dat zijn dan de momenten waarop zoiets gebeurt.

Het is niet omdat uw kinderen ver kunnen wandelen dat ze dat altijd even interessant vinden.

De berg zand kwam uit de botten.

Ik verzeilde op een grasparkietenquiz.
Wij deden dat nog niet zo slecht!

Wij hebben geregeld een egel op bezoek.
Ik vind dat au fond toffe beesten, maar hij kakt wel op ons terras.
Hier ziet u een selfie van de egel en mezelf.
 

Majorettes moeten zichzelf kunnen relativeren!

Snel & veilig

Ik had het gisteren beloofd: een snel recept voor Driekoningen.
En geloof me: als ik snel zeg, dan is het ook snel!
Bovendien is het ultraveilig en hebt ge er zelf zo veel of zo weinig werk aan als ge zelf wilt.
In tegenstelling tot gisteren: geen overload aan foto's, maar dat maakt het echt niet minder duidelijk hoor!


Wat heb je nodig?
Een fluovestje (zo groot mogelijk)
Lint
Naaimachine en ev tornnmesje
Lijmpistool, textielstif of alcoholstif, alle mogelijke glitterbrol voorhanden


Hoe maak je het?
Keer het vestje binnenstebuiten, stik van boven naar beneden, zodat de armsgaten verdwijnen en je een capevorm krijgt.
Stik aan elke kan een stuk lint om de cape dicht te kunnen knopen
Verwijder eventueel de velcro die eraan hangt (vooral bij in combinatie met wollen manteltjes is dat een pest!)
Ga zitten, uw werk is gedaan.
Geef uw kind stiften, stempels en allerlei: laat het zichzelf uitleven op de cape.
Lijm er eventueel de naam van uw kind op met het lijmpistool, dat werkt extra sensibiliserend voor automobilisten volgens mij!
Voilà, snel & veilig (en als uw kinderen een even goede smaak hebben als de mijne: ook mottig en blinkerig)

 (De foto's werden genomen op de kerstmarkt en zijn van uitzonderlijk slechte kwaliteit)

Opgelet: knutselalarm!!

Zoals ik vermelde in mijn vorige post, moest ik hier nog een boekje voorstellen.
Een heel tof boekje: 'ZING ZE'!
Niet enkele omdat het tjokvol maaksels van toffe madammen staat, maar ook omdat het oude tradities terug wilt aanwakkeren.
(Bekijk zeker ook de andere posts over het project!)

Zelf groeide ik op met 'driekoningen'. In onze verkleeddoos zaten kleedjes van mijn overgrootmoeder met veel gouddraad in en onze Chiro had steevast een kameel bij wanneer we gingen zingen.
Schone tijden.
Nu woon ik in een dorp waar er enkel nieuwjaar gezongen wordt, waar de kinderen er een sport van maken om zo veel mogelijk snoep te verzamelen en waar er in geen enkele winkel nog een klein zakske chips te vinden is in de dagen ervoor.
Schone tijden.

Toen Niels mij een hele tijd geleden vroeg of ik zin had om mee te werken aan het project, zei ik natuurlijk volmondig ja!
(Letterlijk, waarschijnlijk, ik eet nogal graag).
En zo geschiedde dat op een warme zondagnamiddag, onze koters in dikke jassen gestopt werden en zij een marathon fotoshoot hield.
Chance dat er voor het boek niet enkel geknutseld moest worden, maar ook gebakken: er was lekkers in overvloed!
(Inclusief van die kauwgommen met Lucky Luke tattoo's die al na 5 minuten hun smaak kwijt zijn!)

In ieder geval: Schaf uzelf het boek aan! Boordevol toffe ideeën en heerlijke baksels en dat voor slechts 3€
Jep: 3€. Voor zij die niet tot hier in de buurt geraken: ik wil het gerust gaan halen, mail mij en dan zien we wel wat er lukt.
Kijk ook zeker eens op de site van 'zing ze' voor nog meer ideeën en inspiratie!
Ik geef hieronder alvast enkel ideeën voor 'zingzakken' en een overload aan foto's.
Ge zijt  gewaarschuwd!

DIY zingzakjes voor mensen met weinig tijd en mensen met nog minder tijd:

Wij wonen in Meerhout, alwaar men Nieuwjaar zingt.
Niet het soort waarmee men centen ophaalt, maar die waarmee uw snoepkast volzit voor de volgende maanden (of tenminste tot de eerstvolgende keer dat ge uw regels hebt).
Als inwijkeling kende ik er niets van.
Ik zag het al super gezellig: ik zou warme choco maken voor die arme verkleumde kindertjes en jenever voorzien voor de ouders die ocharme heel de tijd mee moeten gaan.
Maar blijkbaar werkt dat zo niet, volgens de wederhelft. Zingen ging om het ophalen van zo veel mogelijk snoep op die ene voormiddag. Vandaar dat je vaak ouders ziet sleuren met gigantische zakken en de kindertjes vrolijk van deur tot deur huppelen met hun tasje.
Goed: een zingzak dus. Een gesprekje met de schoonmoeder leverde de volgende informatie op: gemakkelijk te maken en meestal met wat ze in huis hadden liggen.

Voilà: u geeft uw kinderen elk een grote winkeltas en klaar is kees.
Ha!
Ik dacht het niet: functioneel kan ook schattig en creatief zijn, zonder dat je er dagen aan moet werken.
Vandaar dat ik verschillende versies uitwerkte, voor ieder wat wils.
Beginnen doen we met de basis: stof, eender wat! Een keukenhanddoek of een badhanddoek kan al perfect dienen en als uw moeder en grootmoeder op de mijne lijken, hebt u vast een overschot aan badhanddoeken.

    
Voor hen met weinig tijd
Wat heb je nodig?
- een keukenhanddoek                                      - een schaar                      - ev tassenband of andere linten.
- een naaimachine of naald en draad                   - een kind

Hoe doe je het?
Plooi de handdoek dubbel en meet even af op het kind. Het stuk dat te breed is knip je af.

Plooi het stuk dat je net hebt afgeknipt in de helft en knip doormidden.

Plooi nu die twee stukken open en vouw ze elk in de lengte in de helft, zodat je nu twee lange stroken hebt.
Doe dit alles met de goede kant van de stof op elkaar (dat had ik misschien eerder moeten zeggen)

Stik de zijkanten van de grote flap dicht en doe hetzelfde met de zijkanten van de lange stukken
Keer de lange stukken om en maak ze elk aan één kant van de zak vast.
Klaar!

Je kan ook kant en klare tassenband kopen in de winkel, dat scheelt nog eens tien minuten in tijd!

Voor hen met nog minder tijd

       Wat heb je nodig?
- een keukenhanddoek 
(ik nam deze, omdat daar een strook aanzat die je makkelijk als tassenband kan gebruiken)  

      - een schaar
- een perforator     - schoenveters of inpaklint

Hoe doe je het?
Ik knipte eerst de lange gekleurde band van mijn handdoek: hij is vrij dik en dat gaat minder goed met de perforator.
Plooi de handdoek dubbel in de breedte en neem je perforator. De mijne is van de goedkope soort en doorstond zijn taak prima!
Maak gaatjes in zowel de onderkant als de zijkant. Als het lukt, kan je best door de twee lagen stof in één keer perforeren.

 

Neem het lint of de veter, steek het uiteinde door de twee lagen aan de onderkant en maak een knoop.
Laat nu uw kind heel de onderkant rijgen.
U roept daar kinderarbeid?
Wij horen liever ‘het trainen van fijnmotorische vaardigheden en het aanleren van repetitieve handelingen’.
Als de onderkant klaar is, strop hem dan samen en leg een knoop in het lint.

Doe nu hetzelfde met de zijkant, maar zonder te stroppen.

Maak nu onderaan (en bovenaan indien nodig) een gaatje en bind de strook die je daarstraks afknipte eraan.
Je hebt nu een stoere zak voor de iets grotere zangers.

Het kan natuurlijk nog beter: hier vind je enkele mogelijkheden om uw kind de ster van de zangerkes te maken. Extra snoep scoren gegarandeerd!

1) Hou het echt old school!
Neem een kleine badhanddoek om de tas te maken en naai aan de binnenkant een washandje (voor wanneer je toch een cent zou krijgen).

2) Neem nepbont of een andere zachte stof en teken daar twee wanten op.
Knip ze uit en stik ze vooraan op het zingzakje, laat de bovenkant wel open! Voor de lits neem je een lange strook bont en een stuk fleece (of eender welke andere stof). Stik ze met de rechtse kanten op elkaar, keer en maak vast aan de achterkant van de zak. Warme handen gegarandeerd!

 

3) Sommige kindjes zingen nogal stil, of helemaal niet...
Schrijf daarom de tekst met textielstift op de voorkant van de tas.
Of nog toffer: schaf jezelf transferpapier aan (oa te koop bij hema): hierop kan je tekst en tekeningen printen die je nadien op stof strijkt. Let er wel steeds op dat je afdrukt in spiegelbeeld en onthoud dat het minder goed werkt op donkere ondergronden.
Om het jullie gemakkelijk te maken vind je deze twee voorbeelden printklaar hier en op de site!

 

4) Maak een soort ‘zak’ uit zachte stof met openingen aan de zijkant en stik deze op de tas: als vuilzak voor snoeppapiertjes of gewoon voor extra warme vingers.

Veel zingplezier!
P.S. Tegen vrijdag post ik nog de meest makkelijke én veiligste Driekoningen cape der Driekoningencapes!