Het is dat ze er niet meer is, want anders had ze het mogen horen!

Heb ik u al verteld over de broer van de Gilbert?
Nee?
Zijn ene broer (hij heeft er twee en nog een zus), laten we hem voor het gemak den Eugène noemen, gaat trouwen.
Hoera, feest in de familie!
Dansen! Mooie kleren aandoen! Drinken! Zatte nonkels!
(knuffelbosgewijs)
Den Eugène trouwt evenwel niet met een Vlaamsche schone, nee: hij is het overzees gaan zoeken.
Hoera, feesten op verplaatsing!
Zatte Engelsen! Slecht bier! Sluitingsuur!
(nog meer knuffelbos)

Over de outfit en het hoe en wat krijgt u nog alles te lezen, geen paniek, maar first things first.
Bij een trouwpartij hoort natuurlijk een vrijgezellenavond, of zoals dat in het Engels heet: 'a hen do'.
Als goede schoonzus in spé, zei ik dat ik wel wou komen meevieren, natuurlijk!
Dus boekte ik een ticket met de Eurostar, wat mij zo'n 44€ enkel kostte.
Omdat het feestje niet in London zelf is, moet ik ook nog de trein nemen en u mag nu raden wat dat dik uur treinreis mij gaat kosten...
26.5£! Enkel!
Dat is 31€
ENKEL!
En aangezien we niet vlak aan het station zitten, vroeg de organisatrice van het hele event of ik nog een stukje met de bus kon rijden voor ze mij komt ophalen, want dat is makkelijker.
Geen probleem, wij zijn daar flexibel in.
Ze vermeldde er nog vriendelijk bij dat de bus slechts 11£ kost.
Ook enkel, natuurlijk.

Al een geluk dat één van de activiteiten bestaat uit een wandeling met zoektocht naar eetbare planten, want anders had ik niks meer kunnen eten!
Margaret mag blij zijn dat ik haar niet meer kan inpeperen dat haar 'openbaar' vervoer op niks trekt!

Ik ben er klaar voor!

Dat metekind van mij komt er bijna aan, eventjes leek het zelfs heel snel te gaan, al een geluk dat het loos alarm was, want ik had nog niks klaar voor het bolleke-in-de-dop.
Ondertussen is het meeste al af en gaf ik daarstraks het eerste pakje af aan de schoonzus.
Netjes ingepakt met de mededeling dat ze het in haar valies moet steken om mee te nemen naar het moederhuis, maar dat ze het pas mag opendoen als de baby er is.

Wat zit erin?

Een dekentje, met een schapeke van bij Koekepeertje op de achterkant, de walvisjes aan de voorkant en een paspel ertussen. Om een heerlijk eerste dutje in te doen en te wachten tot zijn/haar meter half bleitend arriveert.

Merci bomma, voor u hetzelfde!

De planning was om naar haar te gaan, met het kroost, en daar lekker te eten.
We zouden op een boot blijven overnachten (scoren bij de kinders!) en de dag erna afspreken met enkele collega's.
Daarna zouden we de trein nemen naar Antwerpen voor een dagje plezier met de dochter haar meter.
We zouden dat allemaal doen en het zou tof zijn.
Het zou vooral tof zijn geweest als ik de avond voordien niet mottig was geworden.
De dag erna was het nog niet beter, integendeel.
Mijn toilet was echt proper, ik heb het van dichtbij genoeg kunnen bekijken.
'Was', ja.

Hoewel het vooruitzicht van een treinreis met twee kleuters en diarree mij geweldig leek, haakte ik toch af, met spijt in het hart.
Maar kom: ik kon mij ook wel wat toffere zaken inbeelden dan een hele dag op andermans wc zitten.
Zachtjes kermend in de zetel liggen, bijvoorbeeld.

De dag erna stond de Sanseveria nog steeds in dweil-modus, geen uitstapje met collega's dus.
Ik was er niet blij om.
Beeldt u het maar in: vetreserves genoeg hebben om een kleine oorlog te overleven, maar één dag buikgriep en ik ben zo slap als de bindteksten van Ben Crabbé, zweetaanvallen inclusief.

Gelukkig was ik de volgende ochtend fit genoeg om met het kroost richting Antwerpen te gaan.
De kapotte cadeau werd afgegeven, zonder geflockte uitspraak, weliswaar.
Bij nader inzien vond ik het nogal grof om iets met de tekst 'wie geen fouten maakt, maakt meestal niets' of 'perfectie is stom' af te geven aan één van de meest perfectionistische mensen die ik ken.
Bovendien wéét ze dat ik dat niet ben en kennen we elkaar al van de eerste kleuterklas bij zuster Anna, geen schaamtegevoelens dus.
Wél nog extra cadeaus, waaronder een granenkussentje in een mooie hoes, hier ingebruik genomen als slaapzak door Ratje.

 

We wandelden naar de Permeke bibliotheek alwaar de zoon buiten de instructies kreeg om 'niks aan te raken hier buiten' en 'niet te kijken naar de gekke mevrouw die op de hoek staat te zingen'.
Van daaruit trokken we richting het MAS.
De vaste tentoonstelling viel een beetje tegen bij mij. Bovendien vond ik het daar maar donker.
Het kan natuurlijk ook bewust gedaan zijn, zodat de mensen maar half zien dat het eigenlijk niet zo geweldig is daar, dat kan ook.

Roltrap na roltrap werd het gelukkig lichter, in mijn hoofd tenminste.
Ik blijf erbij: hoogte kunt ge voelen.
Net als de angst wanneer uw kinderen richting de ramen lopen, gegolfd glas, dat boezemt mij niet bepaald veel vertrouwen in.
Als apotheose was er nog het dakterras, het mekka van mensen met hoogtevrees.
Ik ben tot halverwege geweest, hand in hand met de dochter die mij praktisch moest verdertrekken.
Gelukkig kon ik het kind overtuigen dat het te koud was en we beter naar binnen konden gaan. Ik heb er misschien ook bij vermeld dat ze dan koekjes kreeg.
Al bij al: volgens mij heeft ze niks gemerkt van mijn schrik.

Gelukkig zijn daar nog de wensen die wildvreemden mochten neerschrijven en ophangen.




Merci, bomma, voor u hetzelfde.

De val

Natuurlijk, wat volgt er anders op de hoogmoed?
Ik had mij pas een blinde ritsvoetje aangeschaft om eindelijk eens defitg een paspel te kunnen stikken, want dat was nog nooit gelukt.
De dochter haar meter had nog een verjaardagscadeau te goed en ze zou, onder andere, een dekentje krijgen voor wat extra warmte en gezelligheid in hun nieuwe huis.
Samen met mijn eerste proeflapjes bestelde ik twee yard vossen.

Ondanks het late uur begon ik er toch nog aan en warempel: dat liep als een trein!
Met een ongeziene souplesse stikte ik de paspel tegen mijn stof.
Mannekes, wat ging dat goed, zelfs in de hoeken: geen enkel probleem!
Ik begon mij al af te vragen hoe ik ooit overleefd had zonder blinde ritsvoet.

Omdat het zo goed ging, dacht ik: 'Kom, we doen er nog wat bij!'.
Honderden speldjes werden bovengehaald om de fleece te spelden, want je weet maar nooit wat dat gaat doen...
Voor de zekerheid liet ik de overtollige stof er nog aanhangen.
Maar zie: dat ging vlotjes!
Niet zo soepel als de paspel, maar ook geen duw- en trekwerk.
Eens ik rond was, kon ik mijn ogen bijna niet geloven: zou het écht zo makkelijk zijn? Zou ik écht niets over het hoofd gezien hebben?
Nee, er was niks mis mee, nagenoeg perfect!
Restte mij enkel nog om de overtollige fleece af te knippen, in extase, dat spreekt voor zich.
Oh, wat was ik blij dat het zo goed gegaan was.
Dolenthousiast zette ik de schaar erin.
Wat was het schoon!
knipknipknipknip
En zo snel klaar!
knipknipknipknip
En helemaal niet moeilijk!
Knipknipknipknip
Misschien toch maar voorzichtig zijn dat ik niet in mijn goede stof knip
Te laat...

Het stukje met de staart erin vond ik nergens terug, niet dat het veel had uitgemaakt: het valt sowieso te hard op.
Mijn eerste gedacht was: ik maak het deken smaller, maar jammer genoeg, is Spoonflower stof niet erg breed, dus die optie viel weg.
Maar wat kan ik dan wel doen?
De gaten zitten aan de lange zijkant van het deken, dus een gewone applicatie gaat te erg opvallen, vrees ik.
Een vriendin opperde om er een zakje voor de afstandsbediening op te maken, wat een super idee zou zijn, ware het niet dat ze geen televisie hebben.
Maar wat dan wel?
Een zakje om een boek n op te bergen of een telefoon? Of misschien een bakje voor borrelnoten?
Laat uw fantasie werken en deel het met mij, mijn dankbaarheid zal groot zijn!

De hoogmoed

Helemaal in den beginne, verklaarde ik dat ik niet alles online zou zwieren wat er vanonder mijn naaimachine rolt, tenzij het gerecykleerd of volledig geschandaliseerd zou zijn.
Vandaag maak ik een kleine uitzondering, er zit wat gerycykleerde stof aan, maar dat is zo miniem dat het amper de moeite is.
Een kleine uitzondering dus én een grote buiging, voor de juf en haar uitleg.
De beelden spreken voor zich, ze zeggen: 'dat mens kan niet met haar kodak overweg', maar ook: 'zie hoe blij het kind is. En hoe schoon!'

Dat is trouwens een (zo goed als) doorlopende print die u hier zit, o jawel!

Stof kleedje: Georgette
Stof voering: kringwinkel
Stof strik & kraag: Mia & Boni

Met de billen bloot

In een ver verleden blogde ik over een lelijke aankoop.
In een minder ver verleden zwoor ik de sportieve toer op te gaan.
De twee zaken werden nog niet erg vaak gecombineerd, maar vandaag wel.
Gezwind draaide ik de hoek om, om net niet weggeblazen te worden door iets wat niets anders dan mistral geweest kan zijn.
Edoch, de Sanseveria liep dapper verder met lichte tred, genietend van de zonnestralen en blij wanneer de wind ruggelings blies.
Vriendelijk knikte ze 'goedendag' naar eenieder die ze tegenkwam, de wandelaar met de hond die stopte en zijn beest extra tegenhield, kreeg zelfs een welgemeende 'bedankt' te horen.
Oh, wat was het een fijn loopmoment!
Geen enkele steek, zelfs geen spoortje van uitputting en alle zweetdruppels werden vakkundig geabsorbeerd door mijn looptrui.
De toer was bijna rond, slechts een kleine kilometer was ik nog verwijderd van het thuisfront.

En daar zaten ze ineens: groot, bruin met zwart en vooral: niet achter een poort.
De Sanseveria is ondertussen al zo flink dat ze er voorbij durft te fietsen, maar lopen, dat nog niet.
Bovendien haalt ze op de fiets ook wel iets grotere snelheden, dat halen die rakkers nooit.
Maar een beginnende joggster op het einde van haar parcours, is natuurlijk een pak makkelijker om in de kuiten te bijten.
Gelukkige was de Gilbert thuis, de redder in nood.
Slechts één paniekerig telefoontje en 5 minuten later arriveerde hij op zijn stalen ros.
(5! Op 500m, met de fiets. Dat had een pak sneller gekund! Dat belooft voor zijn zomerplanning...)
De Sanseveria was ondertussen al half verstijfd van schrik, aangezien de bloeddorstige mormels haar vanaf de rooilijn aan het toe grollen en -blaffen waren.
Dapper hervatte ze haar tocht, tot ze zag dat de viervoeters dichterbij kwamen.
"Ik duuuuuuurf niet!" Vanuit de verte klonk het waarschijnlijk als een drachtige koe,  maar van dichtbij begon de Sanseveria eerder te lijken op een hyperventilerende panda.
Het werd er ook niet beter op toen ze haar ogen opende en het beest naast haar zag staan, vergezeld van de boer in kwestie weliswaar.
De man verzekerde haar dat de beesten nooit van zijn erf kwamen. Toegegeven: dat had de Sanseveria nog nooit gezien, maar hej: er is voor alles een eerste keer.

Hevig nasnikkend slofte ze verder, zich gelukkig prijzend dat ze het laatste deel van haar ronde geen mensen meer was tegengekomen en ondertussen haar neus afvegend aan haar mouw.
Opgelucht haalde ze adem, eens ze thuis was: het was allemaal achter de rug.
"Of ge weet dat er een groot gat in uw broek zit, achteraan?" hoorde ze de Gilbert vragen.

Een unicum

Vandaag schuurde ik de hal.
Echt schuren, the bomma-style.
U mag gerust weten dat dit nog niet vaak gebeurde, ook al wonen wij hier al vier jaar.
een spectaculaire voor en na foto moet u ook niet verwachten, verschil was er immers niet.
Want dàt kan ik u wel vertellen: steentapijt in zandkleur, het is een zegen voor mensen die niet graag kuisen!